Rozerin Gültekin 

 

AMED - Yastan ziyade mücadelenin bir devir alanını anımsatan taziyede, halkının özgürlüğü, hakları için yaşamını ortaya koyanlar, yoldaşlık bağıyla kucaklandı. Mücadele alanına dönüşen taziyede, barış mücadelesinin yükseltilmesi sözü yankılandı.

 

Özgürlük mücadelesinde farklı tarih ve yerlerde yaşamını yitirenler için Amed'in Rezan (Bağlar) ilçesi Koşuyolu Parkı'nda kurulan taziye, üç günün ardından binlerin katılımıyla gerçekleştirilen anma ile son buldu.

 

 

Binlerin yoldaşlık bağı

 

Binlerce kişinin katıldığı taziye ve anma programında üç gün boyunca dilden düşmeyen “Şehîd namirin”, “Şehîd ronahiya rêya me ne” sloganları, ortaya çıkan duygu halini somutlaştırıyordu. Amed başta olmak üzere çevre kentlerin de sahiplendiği ve binlerin katıldığı taziyede Kürt halkı, halkının özgürlüğü, hakları için yaşamını ortaya koyanları, yoldaşlık bağıyla kucaklayan şekilde yüreğinde, zihninde yaşamının her alanında hissederek tarihine yazdı. 7’den 70’e herkesin taziyede emek vermeye çalışması, çalışmayanın kendini eksik hissetmesi bir nevi yaşamlarını yitirenlere minnet duymanın bir şekli olarak pratikte kendini gösteriyordu.

 

 

Arkada kalanların gidenlere borcu: Barış mücadelesi

 

Taziye alanı “Ne oldu da bu kadar insan canı pahasına bu yolu seçti” sorusuna cevap oluyordu, her dile gelen söz ve her hatırlayışla. Yekbun Ağaçkırn (Zilan Yekbun), Seher Mızrak (Pelda Zinar), Demet Çetin (Ruken), Gülcan Kaya (Raperin Bahoz), Halime Gündüz (Berivan Arjin), Leyla Sultan Tumrit (Avaşin Rêzan),  Evindar Polat (Faraşin Geli), Şükran Cafri (Nuşinda Amed), Gülsüm Başkalame (Lorin Delal Farqin) ve nicesinin asimilasyon, inkar ve tahakküme karşı kadın özgürlüğü ve halkı için, özgür bir yaşamın inşası için bu yolu seçtiği her sohbet ve sözde kendini dışa vururken, buna karşı geride kalanların bu çabayı zafere ulaştırması gerektiği sözleriyle bitiyordu konuşmalar. Arkada kalanların gidenlere borcu diye ifade ediliyor barış mücadelesi.

 

 

Taziye alanı mücadele devri 

 

Taziye alanı bir yastan ziyade mücadelenin bir devir alanı ruhunu oluşturmuştu. Yaşamını yitiren özgürlük mücadelecilerinin, kuşaklardır devam eden mücadelesinin başarıya ulaşması için yeni bir boyuta evrilmesiydi. Bir yanıyla yasını tutmak, duygularını yaşamak, sevdiklerine vedayı gönüllerince yapmak isteyen bir yanıyla da yasını, gözyaşını bekletip barışı inşa etmeye çalışan binlerin bir araya geldiği bir alanda herkesin birbirine sarılıp mücadele mirasını devr almaya dair yaptığı bir anlaşma alanı.

 

 

Her annenin öpücüğünün yanında kurulan söz: Barış  

 

Her annenin adeta bir bebekmiş ruhuyla, bakışıyla kucakladığı çocuğunun fotoğrafına karşı gözyaşının yanında kondurduğu öpücükte verdiği söz oluyor barış mücadelesi. Taziyeye katılan bir kadının “Acılı anneler hala barış diyorsa herkesin bunu göz önünde bulundurması gerekiyor” sözü, devam eden Barış ve Demokratik Toplum Süreci'nin neden başarıya ulaşması gerektiğinin altını çizer nitelikte.